پسمل مامانی و بابایی

مریضیه بچه ها هم یه بخشیه از زندگی، ابوالفضلم،بعد از سفر دو شبی حال ندار بودی، خیلی نگرانت بودیم و مزاحم مامان جون اینا شدیم، خدا رو شکر الان خوبی و داریم بر می گردیم خونمون... خدایا همه ی مریضها رو شفا بده، آمین... ...

مادرم روزت مبارک... کی میشه این جمله رو از تو بشنوم عزیزم... ...

دوشنبه صبح راه افتادیم به سمت تالش، زادگاه بابا محسن، این اولین سفر سه تاییمون بود که فکر نمی کردم تا این اندازه خوش بگذره، یه سفر 5 روزه ی شیرین که حضور تو شیرین ترش هم کرد... بیشتر خونه ی عمو مهدی بودیم، پسر عموت پارسا، عاشقشم، تو هم خیلی باهاش اخت شدی و حسابی باهم بازی می کردین... از اینکه می تونستی با بچه ها ارتباط برقرار کنی خیلی خوشحال بودی... همه ی فکر و ذکرت پیش پارسا بود و پارسا حسابی مقابل تو حس بزرگی می کرد... این کوچولوی پشت سرت ، یکی از دوست دخترای پارسایی،از روروئک تو می ترسید آخه صدای فضا پیما میده... حواسم نبود بقیه سفرنامه در ادامه مطل...

بابا محسن میگه ابوالفضل مثل این پنگوئن کوچولوی بامزه حرف میزنه، بووق ووق... ...

یک شنبه، قبل از سفر به شمال، با خاله ها و مامان جون و عمه فهیمه رفتیم پارک، دایی علی هم به ما پیوست، خاله منا برات یه بادکنک خرید که فکرشو نمی کردیم اینقدر باهاش ذوق کنی... ... ...

١٤ اردیبهشت، به همراه مامان جون و دایی هادی، با مترو، رفتیم خونه ی دایی حسن و زندایی صبا، این بار دوم بود که می رفتیم خونشون، بار اول خونه ی خالی و اینبار خونه ی چیده شده ی نوی عروس... این دومین باری بود که سوار مترو شدی، بار اول که کل مسیر و خواب بودی و چیزی متوجه نشدی، خیلی کوچیکتر بودی، به اصرار من که دلم برای مترو تنگ شده بود با مترو رفتیم، و اینبار برات همه چیز مهیج و سوال برانگیز بود، خیلی بامزه به اطرافت نگاه می کردی و جزییات و بررسی می کردی... شب بابا محسن زحمت کشید و موهاتو مرتب کرد، بابایی مرسی... 15 اردیبهشت روز خیلی مهمی بود، عروسیه داداش عزیزم، دایی حسن، که مصادف شده بود با نه ماهه شدن عسلم...از صبح زود بید...

اینم دوست دو ماه و نیمه ی ابوالفضلم...   ...